Bloemen voor de juf

Open

Groep 4A van de Marnixschool was een bijzondere groep. Ik was als invaller gevraagd om toetsen af te nemen. Ik zat met mijn lijsten, potlood en stopwatch in de aula en had uitzicht op het lokaal van groep 4A. De helft van de dag was het daar een enorme herrie. De derde dag liep het compleet uit de hand; de juf schreeuwde: ik doe het niet meer! Lees verder Bloemen voor de juf

Hoe het verder ging met Kees…

Kees heeft het niet gered bij ons op school. Hij had een prima jaar bij mij gehad en zijn ouders hadden de hoop dat het in de 3e klas net zo goed zou gaan. De docent van zijn nieuwe klas was nieuw in het Praktijkonderwijs. Hij vond dat Kees gewoon met alles mee moest doen en vond dictees niet nodig. De woede-uitbarstingen van Kees werden legendarisch. Hij stampte om de haverklap het lokaal uit. In het begin ving de tuindocent hem op, ook al was het onverwacht, maar het aantal bezoeken liep zo op dat hij moest weigeren. Lees verder Hoe het verder ging met Kees…

En toen was daar Kees…

Kees was bijna twee meter lang en bijna een meter breed, 15 jaar oud en met een IQ van 53. Autist tot op het bot. Een kei in spelling. Hij was dol op dictees en haalde ook steevast een 10. Hij glimlachte als ik hem zijn cijfer vertelde. Iedere dag nam ik hem een dictee af, als de andere leerlingen bezig waren met hun zelfstandig werk. Als er eens een andere activiteit was, waardoor het dictee niet doorging, raakte Kees in de war. Zelfs als ik de activiteit al een week lang dagelijks had aangekondigd, op het bord gezet en een ander moment had afgesproken om het dictee te maken. Het maakte niet uit. Zo ook die dag. Lees verder En toen was daar Kees…