Gelukkig Nieuwjaar!

Thomas had op de laatste schooldag voor de kerstvakantie zijn been gebroken. Het had flink gesneeuwd, het plein was één grote ijsbaan en wij strooiden ons een ongeluk zodat er geen ongelukken konden gebeuren. Maar ja… er was natuurlijk wel een baan voor de leerlingen om op te glijden. Die was spekglad en Thomas kwam compleet verkeerd terecht.
Zo zaten we dus op onze eerste vakantiedag in het ziekenhuis naast Thomas’ bed. Hij baalde als een stekker, want het bleek een gecompliceerde breuk. Thomas moest nog zeker drie weken in het ziekenhuis blijven; zoveel operaties stonden er op het programma. Een week later gingen we weer op ziekenbezoek. Thomas huilde toen we binnenkwamen. Zijn moeder probeerde hem te troosten. “Heeft hij zo’n pijn?” Maar nee. Hij huilde omdat hij het champagnefeest zou missen op de eerste schooldag. Dat was altijd onze opening in januari: kinderchampagne in echte flûtes, een toespraak en dan proosten. Met de hele school in de aula. Arme Thomas. We keken elkaar aan. En ja. Op 7 januari reden we met drie van zijn vrienden naar het ziekenhuis, met fles en glazen. Om te proosten. Gelukkig Nieuwjaar Thomas!

Kerstboom voor Moslims

Fatima was verliefd op de kerstboom in de klas. En helemaal op de kerstboom in de aula, want die was nog 2 keer zo groot als die in de klassen en er hingen veel meer lampjes in. Iedere dag was ze als eerste op school, in de hoop dat zij de lampjes aan mocht doen. Haar moeder was hulpmoeder en zij was er elke dag. Een paar dagen voor de kerst vakantie verzuchtte ze “Fatima wil zo graag een kerstboom in huis. Maar dat kan natuurlijk niet. Wij zijn moslims. Wij hebben geen kerstboom. Jammer hoor, het lijkt mij ook best gezellig.” Ik stelde voor een heel kleintje te kopen. Met piepkleine lichtjes. Overal te koop. Maar moeder schudde haar hoofd. “Kan niet…” De laatste dagen knutselden wij ijverig kerstballen in de klas. Grote, kleine…  de klas hing helemaal vol omdat er niks meer in de boom paste. De leerlingen konden er geen genoeg van krijgen. Fatima vroeg: “Mag ik mijn ballen allemaal mee naar huis nemen? Voor in onze eigen kerstboom?” Ik zei dat dat natuurlijk mocht, vrijdag. Na schooltijd vroeg ik aan moeder hoe het zat. “Ach”, zei moeder, “soms ben ik heel creatief, weet je…” En ze liet een foto op haar telefoon zien. Huiskamer. Met een enorme bos takken in een vaas op een tafeltje. En daar had ze lampjes in gehangen. En Fatima was thuis gewoon doorgegaan met knutselen; de takken hingen vol met kerstballen. Ik lachte. “Vrolijk kerstfeest!”

Portofoon!

Mohammed was helemaal geen onaardige jongen. Hij was ook niet dom; integendeel. Als ik in de les een potje kaart met hem speelde, had hij de grootste lol. Hij speelde altijd vals, maar omdat hij wist dat ik dat wist liet hij me soms winnen en daar had ik dan weer lol om. Mohammed zat in de jeugdgevangenis omdat hij een oud vrouwtje had beroofd en neergeslagen. Als ik hem zo zag, kon ik me dat niet voorstellen. Mohammed was wel groot en sterk, maar ook vriendelijk en beleefd. Het was de bedoeling dat ik hem Engels leerde, maar eerlijk gezegd was dat het laatste waar de klas van Mohammed behoefte aan had. Lees verder Portofoon!

Fijne motoriek

Een van de meest bijzondere juffen waar ik ooit stage heb gelopen, was juf Janneke. Ze had een groep 3 met 12 hele lieve schattige kinderen die de hele dag braaf in hun bank zaten. Juf Janneke was dol op kleuren. Als de kinderen ’s morgens binnen kwamen, moesten ze eerst hun kleurboek pakken en een pot met vers-geslepen kleurpotloden. Dan gingen ze zitten, juf Janneke zette een klassiek muziekje op en daar gingen ze. Juf Janneke had haar eigen kleurboek en kleurde lustig mee. Als stagiaire vond ik het wel relaxed. De leerlingen slopen op hun tenen naar me toe als er een punt was afgebroken en dan ruilde ik de potloden om. Alleen in de pauzes mocht ik gebruik maken van de elektrische puntenslijper, anders maakte het teveel herrie. Lees verder Fijne motoriek

Knalroze Mac

Eind jaren 90 was de apple-computer ook al populair; de Macintosh heette het ding toen nog. En toen kwam het moment dat er hele hippe Macs op de markt verschenen, in doorzichtige, felle kleuren als roze, oranje en appeltjesgroen. Op de meiden in mijn klas hadden deze knallende Macs een enorme aantrekkingskracht. Er was al niets leuker dan achter de PC zitten en chatten. Dus als je je ouders zo gek kreeg om zo’n flitsende apple voor je te kopen, dan had je het helemaal gemaakt in de klas. Lees verder Knalroze Mac