Waarom een Leraar van het Jaar nooit voor de klas wilde

Waarom een Leraar van het Jaar nooit voor de klas wilde…

Het antwoord op deze vraag werd gegeven door Marloes van der Meer, Leraar van het Jaar MBO 2014. Ze gaf een lezing “Passie in het MBO” tijdens de inspiratiedag voor Starters in het Onderwijs op 7 april jongstleden.

Ik was helemaal niet van plan om naar haar lezing te gaan, moet ik eerlijk bekennen. Ik had me opgegeven voor de informatiebijeenkomst CAO MBO, met de verwachting daar informatie te krijgen die ik zou kunnen gebruiken voor een workshop die ik in juni ga geven op de Landelijke Techniekdag van het Consortium VMBO-MBO.

Ik stond, samen met nog vier anderen, al enige tijd voor de deur te wachten toen Marloes kwam vertellen dat de bjeenkomst op een ander moment zou plaatsvinden. Teleurstelling alom, omdat op dat moment alweer iets anders  op het programma stond. De lezing van Marloes namelijk. Nou ja, dat gold voor de andere vier personen, ik had bedacht dat een workshop solliciteren wel handig zou zijn, in verband met de minicursus “solliciteren voor starters” die ik aan het ontwikkelen ben.

Marloes twijfelde geen moment en zei dat zij haar lezing nu zou houden, zodat wij later naar de CAO-bijeenkomst konden. En ze deed de deur open, liet ons binnen en begon te vertellen.

En ze begon met te vertellen waarom ze nooit voor de klas wilde:
marloes
* Omdat ze uit een onderwijsfamilie kwam
* Omdat iedereen zei “dat het echt iets voor haar zou zijn”
* Omdat het haar gewoon niet leuk leek, en dan vooral GEEN MBO.

En toen kwam ze er toch nog in terecht…. in het onderwijs… op het MBO.

Uren later (naar mijn gevoel) hingen we nog steeds aan haar lippen.
Zoveel PASSIE heb ik nog nooit, maar dan ook nog nooit! gehoord en gezien in een leraar.

De liefde voor haar leerlingen.
Het enthousiasme voor haar vak (pedagogiek en omgangskunde).
De drive om iedere dag beter te worden.

Jullie weten dat ik een verzamelaar van tips ben.
Marloes heeft ervoor gezorgd dat ik weer een flinke rij aan mijn verzameling kan toevoegen.

Deze vijf tips zijn de basis van wat iedere (MBO)leraar moet doen om het hoofd boven water te houden:

1. Wees niet verrast als de praktijk in het onderwijs compleet anders is dan je verwachtingen. Ook al heb je stage gelopen. 

2. Investeer in de band met je studenten. Neem ze altijd serieus.

3. Reflecteer. Zet de bril op van de student en kijk naar jezelf.

4. Oefen met judo, stop met karate. Beweeg mee in plaats van onmiddellijk aan te vallen.

5. Geniet! Iedere dag opnieuw!
En deze krijgen jullie cadeau, dit vind ik de allermooiste:

Deel met je collega’s wat moeilijk is, en deel met je collega’s wat leuk is.

Wil je nog meer tips van Marloes? Ik zet er vanaf a.s. dinsdag iedere ochtend een op twitter. Tot ze op zijn. (En dan komen er vanzelf weer andere tips).
Dus als je me nog niet volgt: @judithporcelijn

Ben jij ook een van de jonge leraren op een MBO? Kijk dan eens op de site van het CVI. Er zijn veel initiatieven om de talenten van jonge leraren te benutten. Klik op het plaatje:

images
En wil je, als starter in het onderwijs, eens een dag meelopen met een Leraar van het Jaar, kijk dan eens op de site van de lerarenkamer.

Of wil jij een inspirerende lezing horen van een leraar van het jaar?

Klik dan ook op het plaatje!

lerarenkamer
En jij? Wilde jij altijd in het onderwijs werken? Of wilde je dat juist absoluut niet, zoals Marloes en ikzelf?

 

De kunst van het afkijken en nog meer tips

Juf Lenie en de kunst van het afkijken

Lenie werkte op een school waar ik regelmatig inviel. Zij was de juf van groep 4. Lenie was “een dame op leeftijd” en zag er altijd tiptop uit. Blazer, kokerrok, sjaaltje. Bijpassende hakken, haar keurig opgestoken en niet teveel opgemaakt. Op mijn eerste dag al werd ik enthousiast door haar begroet met: “Wat fijn, een jonge juf erbij! Ik hoop veel van je te leren!”. En ik dacht… “ben jij de secretaresse?”

In de pauze vroeg Lenie regelmatig hoe het ging, of ik alles kon vinden en of ik hulp nodig had. En na schooltijd kwam ze mijn lokaal in met een kopje thee: “daar ben je vast wel aan toe”. Ze vertelde over de school, over de leerlingen, over de directeur. Vol enthousiasme en passie. En ik dacht: “later wil ik ook zo’n juf zijn”.

Geen vraag was te dom. Alles wat ik weet, van de positie van kasten in een lokaal, het uitleggen van grammatica, het oefenen met flitskaarten en ga zo maar door, alles heb ik geleerd van Lenie. En als ik niet helemaal begreep wat ze bedoelde, dan kwam ze het gewoon voordoen in mijn eigen les. Ze bleef zelfs even kijken hoe ik het nadeed. En dan knikte ze goedkeurend, zwaaide naar mij en de leerlingen en zei: “dag klas, ik ga weer terug naar mijn eigen lieverdjes”. Volgens mij hadden haar eigen lieverdjes niet eens gemerkt dat ze weg was…

Toen Lenie vertelde dat ze was aangenomen op een andere school, was ik eerst best teleurgesteld. Ook al vond ik het heel stoer dat ze op haar leeftijd nog had gesolliciteerd. En toen zei ze met een knipoog: “ze hebben nog een vacature, ik heb jouw naam doorgegeven.” Ze gaf me een briefje met een naam en een telefoonnummer. Dus zelfs mijn eerste vaste baan heb ik aan Lenie te danken :-). En toen we “echte” collega’s waren, leerde ik ook nog steeds iedere dag van haar.

Het allermooiste wat ik van Lenie heb geleerd, is de kunst van het afkijken. Een van de belangrijkste regels in haar klas was de volgende:  Je mag zoveel afkijken van je buurman of buurvrouw als je wilt, maar ik mag het niet zien! En dus keken de leerlingen zoveel mogelijk af, en heel soms betrapte ze iemand (voor de vorm), maar meestal deed ze of haar neus bloedde. “Heel belangrijk is dat, afkijken!”, zei Lenie altijd. “Je leert nergens zoveel van als van afkijken. Denk maar eens na: alles wat je ooit hebt afgekeken, weet je nog. Of niet soms?”

 

Over leraren die ertoe doen…

Over leraren die ertoe doen…

Afgelopen week was ik op de inspiratiedag voor starters in het onderwijs, georganiseerd door de onderwijscoöperatie en de lerarenkamer. Er waren workshops, gegeven door leraren van het jaar en leden van de onderwijsbonden.  Het was een geweldige dag en ik vond het heerlijk om tussen zoveel gepassioneerde leraren te mogen verkeren.

De eerste spreker was Tineke van der Steen, leraar van het jaar 2009. Zij vertelde over Juf Mien, haar kleuterjuf en grote inspiratiebron. En als men aan Tineke vroeg wat zij later wilde worden, antwoordde zij steevast: “juf Mien”. Ik vond het een mooi antwoord en een passievol verhaal, en het deed me terugdenken aan mijn eigen inspirerende leraren van vroeger. Maar als je vroeger aan mij vroeg wat ik wilde worden, dan zei ik: “schrijfster”. Met heel beslist daar achteraan: “En nee, ik word géén juf, want dat is mijn moeder al.”

De leraren die mijn grote voorbeeld waren, Juf Wichers en Meneer Rockx, verdienen hun eigen verhaal. Zij zijn niet mijn inspiratiebronnen omdat zij goede leraren waren (wat zij overigens zeker wel waren), maar omdat zij in mij geloofden. Onvoorwaardelijk. En die verhalen ga ik zeker nog eens voor jullie opschrijven.

De leraar die afgelopen dinsdag de meeste indruk op me gemaakt heeft was Marloes van der Meer, leraar van het jaar 2014. Maar ook zij verdient haar eigen verhaal, zelfs een hele nieuwsbrief vol (wat ik haar ook beloofd heb), omdat ik nog nooit eerder iemand heb ontmoet die met zoveel passie vertelt over haar leerlingen en haar onderwijs. Ik heb 4 kantjes tips van haar opgeschreven. Jullie krijgen ze, allemaal, over twee weken.

Want de eerste leraar die in me opkwam tijdens het verhaal van Juf Tineke, dat was Juf Lenie. En ik gebruik haar echte naam, iets wat ik nooit doe. Juf Lenie is geen juf van mij geweest. Juf Lenie was mijn collega toen ik starter in het onderwijs was. En nu ik hier zit en zie dat ik al 339 woorden heb getypt denk ik… ook Juf Lenie verdient haar eigen verhaal. Dus ik beloof jullie volgende week: Juf Lenie en de kunst van het afkijken. Want iedere starter in het onderwijs verdient een eigen Juf Lenie.