Het verhaal van Juf A.

Mijn eerste jaar als leraar

Sinds september ben ik officieel startbekwaam leerkracht basisonderwijs. Na een tijdje invalklussen op mijn voormalige stageschool gedaan te hebben attendeerde een collega me net voor de herfstvakantie op een vacature op een cluster 4 school. Ze zei: ‘Is dat niet iets voor jou? Daar werkt een vriendin van me. Bel haar even op!’

Ik voelde me enigszins verplicht om te bellen. Het is namelijk wel erg fijn dat mensen aan je denken, maar werken op speciaal onderwijs was niet iets wat ik mezelf nu al zag doen. Ik wou eerst ervaring op doen in het regulier onderwijs. Uiteindelijk heb ik het telefoontje gepleegd en ben ik een middag mee gaan lopen. Ik had namelijk geen idee wat ik moest verwachten. Ik had wel stage op het SBO gelopen, maar SO is toch andere koek. Daarnaast was de vacature gedeeltelijk bij kleuters en laat dat nu niet echt mijn ding zijn. Het eerste wat me op viel was de inrichting van de klas. Er staan weinig meubels en er hangt bijna niets aan de muren. De werkplekken van de leerlingen zijn apart en tegen de muur gericht zodat de kinderen niet afgeleid worden. Op het moment dat ik ging kijken zaten er 10 kinderen in de klas. Inmiddels zijn dit er 14. De klassen zijn klein maar dit is ook echt nodig!

Na die middag was mijn gevoel erg goed bij deze school. Een gezellige duo en een pittige klas. Diezelfde avond heb ik mijn sollicitatie verzonden en na een tijdje mocht ik op gesprek komen. Na een heel eerlijk gesprek, waarin ik ook mijn twijfels aangegeven heb over kleuters, ben ik aangenomen.

In het begin vond ik het erg zwaar. Voor mijn werk reis ik dagelijks minimaal 1 uur en 15 minuten als er niet al te veel files zijn. Daarnaast heb ik een tijdje in drie klassen gewerkt waardoor ik steeds erg moest schakelen. Ook maak je regelmatig mee dat je uitgescholden wordt of dat een leerling door het lint gaat. Daarnaast zijn er contacten met de naastgelegen kliniek voor mensen met epilepsie. Soms zitten er tijdelijk kinderen in je klas die daar ter observatie zitten. Bij ons krijgen ze dan onderwijs en wij moeten deze leerlingen goed observeren. Erg interessant! Maar het kan dus ook gebeuren dat zo’n leerling een aanval krijgt. De eerste keer is dit erg heftig!Al deze dingen zorgde ervoor dat ik echt groene sneeuw gezien heb. Ik heb 3 keer huilend in de teamkamer gezeten, terwijl ik best een pittig persoon ben. Je doet namelijk zo je best en toch blijft het dan voorkomen dat een leerling door het lint gaat. Je gaat onwijs aan jezelf twijfelen. Ik heb zelfs een tijdje gedacht: ‘Ik ga in een winkel werken!’.Op dat moment was alles bij elkaar echt even te veel.

Toen de cito tijd voorbij was is de rust echter terug gekeerd. In die tijd hebben de kinderen een plaats in mijn hart veroverd. Ze zijn zo enorm creatief! De wisselmomenten waren nog erg lastig. Toen ben ik gaan proberen meer rust te creëren door met de kinderen die al klaar waren met opruimen ik zie ik zie wat jij niet ziet te spelen. Op een dag was een leerling aan de beurt. Het was rood, maar het was niet in de klas en niet buiten de klas. Toen vroeg ik meteen: ‘Is het thuis dan?’. Ik dacht namelijk dat we dit nooit gingen raden. Uiteindelijk zei een andere leerling: ‘Juf ik weet het! Zijn hart!’. Bleek het zijn bloed te zijn. De gedachtegang van deze kleuters kan zo bijzonder zijn!

Na carnaval kreeg ik plots een telefoontje van mijn duo. Ze zei: ‘Ik moet je iets vertellen.’ Bleek dat ze een andere baan had aangenomen. Onwijs leuk natuurlijk, maar voor mij erg spannend hoe dit opgelost zou gaan worden. Nu draai ik de klas fulltime. Dit vond ik toch wel spannend. Ik kon namelijk alles aan mijn duo vragen. Ik heb onwijs veel van haar geleerd ook. Ze is namelijk iemand die de KLOS gedaan heeft en ze bezit dus ontzettend veel kennis.

Zonder mijn collega’s was ik niet zo ver gekomen. Als je ooit een slechte dag hebt kun je bij hen altijd je verhaal kwijt, maar ze blijven ook wel kritisch en geven tips. Daarnaast heb je in de klas ook ondersteuning. Ik het twee geweldige ondersteuners die mij helpen, maar die niet de klas over willen nemen als het even niet zo makkelijk gaat. Hierdoor krijg ik de ruimte om toch te groeien. Ze denken echt mee over de thema’s waardoor het echt ons thema wordt. We kunnen samen ook erg lachen om dingen die soms door leerlingen gezegd worden (ook als deze dingen niet lief bedoeld zijn). We zitten helemaal op één lijn. Dat maakt het werk gemakkelijker.

Daarnaast heb ik in het begin de mogelijkheid gekregen om in veel verschillende klassen mee te draaien. Hierdoor heb ik veel verschillende aanpakken gezien en dit heeft er ook voor gezorgd dat ik nog kritischer naar mijn eigen lesgeven ben gaan kijken. Ook heeft mijn voormalige duo regelmatig mee gekeken en heb ik veel met haar kunnen sparren. Ook zijn er andere leerkrachten komen kijken en hebben deze tips gegeven. De begeleiding vanuit school was erg goed!

Op dit moment zijn de Cito’s net achter de rug en zit ik weer in een onwijs drukke administratieve periode. Groepsplannen schrijven, kerndocumenten aanpassen, opp’s aanpassen. Het is best een werk! Maar even door bikkelen en dan keert de rust terug. Vaak ben ik ’s avonds nog aan het werk, maar er zijn ook avonden dat ik er bewust niet aan werk en even mijn rust pak.

Het grootste verschil met het regulier onderwijs vind ik toch wel het contact met ouders. De meeste kinderen uit mijn klas gaan met de taxi naar huis waardoor ik een groot deel van de ouders alleen bij gesprekken zie. De communicatie gaat vooral via mail en telefoon. Dat vind ik soms nog wel lastig. Vaak zijn mensen via mail veel directer en kunnen sommige berichten best hard aan komen. Buiten dat zijn veel ouders ook erg blij als het goed gaat met hun kind. Ze hebben vaak een lange weg achter de rug en al erg vaak gehoord dat het niet goed gaat. Het is voor hen dan erg prettig als hun kind op de goede plek zit. Daar zijn ze vaak erg dankbaar voor. Dat maakt het werk ook erg dankbaar. Je bent niet in eerste instantie met leerresultaten bezig maar vooral sociaal en emotioneel. Natuurlijk werk je ook aan de didactische ontwikkeling. Maar vooral de sociale en emotionele ontwikkeling is belangrijk. Ik zie de kinderen daar ook echt in groeien en dat is onwijs fijn! Sommige kinderen komen binnen en durven bijna niet tegen andere kinderen te praten. Door kinderen dan in bepaalde posities te plaatsen waarbij ze moeten communiceren, en als je ze hier vervolgens bij helpt, zie je dat ze toch gaan praten. Zo komen er ook kinderen binnen die nog geen drie minuten in de kring kunnen zitten. Het is een overwinning als na een paar maanden zo’n leerling al wel een kwartier in de kring kan zitten en dan ook echt deelneemt.

Ik geniet echt van werken in het speciaal onderwijs!Ik heb mezelf echt goed leren kennen. Ook ben ik nu al onwijs hard gegroeid als leerkracht. Ik mag gelukkig ook volgend jaar gewoon blijven. Dat zal het eerste jaar zijn dat ik ook daadwerkelijk een groep ga opstarten. Ik heb er onwijs veel zin in! Ik hoop zelfs dat ik volgend jaar de kleutergroep mag doen. Ik ben er namelijk achter gekomen dat ik toch wel geniet van het ontwerpen van thema’s. Ik kan hier mijn creativiteit in kwijt. Er zijn ook best een aantal dingen die ik anders wil gaan doen. Volgend jaar is een mooi moment om hiermee te starten! Het is namelijk bij deze kinderen wel lastig om halverwege het jaar veranderingen door te voeren. Voorlopig zit ik hier op mijn plaats. Al sluit ik niet uit dat ik ooit nog terug zou willen naar het regulier onderwijs.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Current ye@r *